Seminaria materiały: czerwiec 2005

9.VI.2005
Aleksandra Bańkowska
Obraz partyzantki polskiej w relacjach żydowskich
 

Dla wielu Żydów, którzy podjęli próbę ratowania życia w okresie po likwidacji gett, kwestia istnienia polskiej partyzantki i jej stosunku do uciekinierów stała się sprawą życia lub śmierci. Z jednej strony dołączenie do oddziałów polskich dawało możliwość podjęcia walki z Niemcami oraz dawało szansę przetrwania wojny. Z drugiej – ukrywający się w lasach i we wsiach cywile musieli liczyć się z polskimi partyzantami jako wpływową siłą. Jak wyglądały stosunki tych dwóch grup ludzi podobnie znienawidzonych i zwalczanych przez okupanta? Jak uciekinierzy z gett postrzegali polską partyzantkę: jakich wydarzeń byli świadkami, jakie opowieści o niej krążyły, jakie wzbudzała emocje, jak ją określano, czym była dla nich: pomocą czy zagrożeniem? Relacje ocalonych Żydów odpowiadają w dużym stopniu na te pytania. Proponuję analizę tego materiału źródłowego pod kątem rozważenia następujących zagadnień: kwestii tworzenia oddziałów żydowskich w ramach polskich organizacji podziemnych, sposobów trafiania Żydów do polskiej partyzantki jako żołnierzy, traktowania ich wewnątrz oddziałów, stosunku polskich partyzantów do samodzielnych grup partyzantów żydowskich oraz do pojedynczych ukrywających się na wsi i w lasach Żydów.

Aleksandra Bańkowska